sobota, 23 grudnia 2017

Życie w Wietnamie - pierwsze wrażenia


Witam Was świątecznie. U mnie niestety w tym roku nie ma świąt, jest za to sprowadzony z Polski komputer i polskie znaki. Zapraszam na pierwszy poważny wpis z mojego nowego małego świata.

Od ponad miesiąca mieszkam w Wietnamie i nadal brzmi to dla mnie tak samo abstrakcyjnie. Zaprowadziło nas tu zmęczenie podróżą oraz potrzeba domowego relaksu i zarobienia pieniędzy. Zaczęło się od trafienia na Facebooku na pewien wpis i po kilku wiadomościach, rozmowie na skajpie i paru ustaleniach trafiliśmy do Wietnamu na dłużej.

Moje życie wygląda teraz kompletnie inaczej, niż kiedykolwiek. Nigdy się nie spodziewałam, że będę mieszkać w małej wiosce, uczyć dzieci angielskiego, a do pracy jeździć skuterem. No i przede wszystkim, że to wszystko będzie się odbywało w tak egzotycznym państwie. A jednak.
 

Okolica


Wieś. Nie wiem, ilu mieszkańców. Niewielu. Praktycznie jest to jedna ulica. Przejście przez naszą wioskę zajmuje dosłownie trzy minuty. Nie oznacza to jednak, że jestem na końcu świata i muszę podróżować, by coś kupić lub znaleźć sobie jakieś zajęcie. W naszej wioseczce jest mnóstwo sklepów, również z ciuchami i obuwiem. Jest nawet jeden specjalistyczny z mlekiem dla niemowląt. Mamy sporo restauracji/knajp, w tym naszą ulubioną, gdzie dwulitrowy dzban piwa kosztuje jakieś 4 złote a pół litra mocnego owocowego wina (które pije się szotami) to wydatek rzędu 3,50 zł. Można też oczywiście tanio i smacznie zjeść, ale o tym później. Na wiosce znajdziemy również trzy apteki, kawiarnię, sklep operatora sieci komórkowej, minimarket z tak luksusowymi produktami jak oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia i makaron spaghetti, garażową siłkę no i oczywiście bazar, gdzie kupimy owoce, warzywa, mięso, tofu, pieczywo, bananowe racuchy i smażony lub gotowany ryż jako przekąskę.

Od miasta dzieli nas 9 kilometrów, dystans ten pokonuje się autobusem lub skuterem w 15 minut. Pracuję w przedszkolu w mieście, na co dzień więc tam jeżdżę. W mieście są kina, knajpy, kawiarnie, parki, normalne siłownie i wszystkie miejskie atrakcje. Okolica ta, mimo, że położona między słynną zatoką Ha Long a stolicą Wietnamu, czyli Hanoi, zdecydowanie nie jest celem turystów. Jesteśmy jedynymi białasami u nas na wsi, w mieście jest jeszcze kilkunastu nauczycieli z różnych krajów. Bywa jednak, że tygodniami nie widzę białego człowieka, nie licząc oczywiście Siwego.


Praca


Stało się. Bina, która przez całe życie uciekała przed dziećmi jak najdalej, teraz z nimi pracuje.

Byłam przerażona.

Nie miałam pojęcia, jak się za to zabrać. Co się robi z dziećmi? Jak się do nich mówi? Czy to dziecko ma 4 lata, czy 7? Dzieci, jak kiedyś pisałam, były dla mnie tajemnicą, której nie chciałam zgłębiać. Oczywiście nie puszczajcie wodzów fantazji, nie zmieniłam się i nadal wolę nie przebywać z dziećmi dłużej, niż to konieczne. Okoliczności wymagały ode mnie jednak pewnego dopasowania.

Dwie godziny spędzone z dziećmi wydawały mi się ogromnym wyzwaniem, tym bardziej, że na polu bitwy byłam sama. W wielu centrach językowych nauczyciel z zagranicy współpracuje z wietnamskim asystentem, który de facto planuje lekcję oraz, przede wszystkim, mówi po wietnamsku. Ja w prywatnym przedszkolu jestem zdana na siebie, a jedynym wyznacznikiem tego, czego mam uczyć jest program na komputerze z zestawami słownictwa (np. kolory, zwierzęta, owoce, warzywa, części ciała, rzeczy w domu, jedzenie) i tzw. flashcards, czyli zalaminowane kartki z obrazkami przedstawiającymi powyższe słówka. To tyle, radź sobie, rób co chcesz, ale dzieci mają się uczyć słownictwa. Sparaliżowało mnie. Pochodziłam jednak na początku na zajęcia z Anią, poprzednią nauczycielką. Zobaczyłam, co ona robi - miała w zanadrzu mnóstwo gier i zabaw oraz kanałów na youtubie z piosenkami i bajkami po angielsku. Dzieci w wieku 3-6 lat muszą się uczyć poprzez zabawę, nie będą (niestety) siedzieć na dupie i słuchać, co do nich mówię. Nie panuję nad nimi, ale ponoć nikomu się to nie udaje. Wymyślam jednak gry i puszczam bajki, a słówka jakoś same im wchodzą. Odkryłam, ze niepracowanie z asystentem to wygryw - nikt mnie nie kontroluje, a dzieci muszą wysilić się, by zrozumieć, co ja mówię. Nauka w centrach językowych jest frustrująca, bo widzisz, że wszystko na marne. Dzieci mają wszystko gdzieś i czekają, aż im asystent przetłumaczy na wietnamski. Moje dzieci pytają mnie, jak coś powiedzieć, żeby potem móc używać tego słowa. Młodsze kajtki dalej nie rozumieją, że ja naprawdę nie czaję, gdy oni do mnie mówią w swoim języku ojczystym. Nauczyłam się jednak rozpoznawać pytanie "czy mogę iść do toalety?", żeby móc udzielać odpowiedzi twierdzącej. Jest śmiesznie.


Skuter 


A więc kto ma najlepszy skuter w mieście? No, na pewno nie ja, ale jeździ, i to się liczy. W Wietnamie nie ma życia bez skutera. Wszędzie jest ich pełno, a chodniki służą jako parkingi dla jednośladów. W mieście zawsze jest tłoczno, ale dopiero po pewnym czasie zauważyłam coś dziwnego - mimo, że na ulicach jest straszny ruch, to nikt, ale to nikt nie porusza się na piechotę. Każdy wsiada na skuter, nawet, gdy ma iść do sklepu, który jest 100 m dalej. Gdy zdarza mi się spacerować, od razu zaczepiają mnie taksówkarze i oczywiście kierowcy motorków, bo tutaj nikt nie rozumie, że można po prostu mieć ochotę się przejść. Nie jest to jednak łatwe, bo chodniki są zazwyczaj zablokowane przez skutery albo stoliki streetfoodowych kucharzy.

Nauczyłam się jeździć na skuterze, choć przed podróżą nigdy tego nie próbowałam. Wyszłam z założenia, że musi to być banalnie proste, skoro tu a skuterach jeżdżą nawet rozpadające się staruszki i dziesięcioletnie dzieci. Bardzo się zdziwiłam, gdy okazało się, że ruszenie przyprawia mnie o atak serca (bo przecież się PRZEWRACAM i zaraz umrę). Gdy opanowałam ten manewr (okazało się, że jednak się nie przewracam) zaczęłam ćwiczyć jazdę. Chciałam nauczyć się porządnie prowadzić skuter, zanim wjadę w wielki kocioł, jakim jest autostrada z wioski do miasta no i oczywiście zatłoczone miejskie uliczki. Jeden niegroźny i pożałowania godny wypadek później ogarnęłam jazdę. 

Musiałam wjechać do rowu, by nauczyć się hamować oraz nie przyspieszać, gdy zacznie się dziać coś złego. Dalej się zastanawiam, dlaczego gazu dodaje się odkręcając manetkę do tyłu? Gdy tylko spanikujesz i się odchylisz do tyłu, automatycznie przyspieszasz. Przypłaciłam do zdartą skórą z poślada i brakiem możliwości wygodnego siedzenia i leżenia przez jakieś 10 dni. Teraz jeżdżę na co dzień. I umiem hamować.

Wietnamskie drogi to koszmar. Nie chodzi nawet o jakość dróg (choć zdarza się, że zaskoczy nas jakaś ogromna dziura), ale o bezmyślność użytkowników ruchu. Standardem są takie akcje, jak jazda pod prąd (moim faworytem jest wózek widłowy jadący pod prąd autostradą), zatrzymywanie się na środku (dosłownie na środku - na samym środku skrzyżowania stoi skuter, a jego właściciel gada przez telefon), zajeżdżanie innym drogi (kierowcy samochodów lubią wyprzedzać skutery, a potem zjeżdżać na prawo i się zatrzymywać) czy jazda na czerwonym (ostatnio otrąbiono mnie za stanie na czerwonym - przecież nic nie jechało, można było cisnąć). Kierunkowskaz to ozdoba, jeśli ktoś z niego korzysta, to niepoprawnie, a klakson z kolei to ulubiony gadżet wszystkich. Trąbi się non stop, żeby ostrzec, pozdrowić, lub po prostu oznajmić swoją obecność. Ludzie absolutnie nie patrzą, skręcają lub włączają się do ruchu bez poświęcenia ani ułamka sekundy na sprawdzenie, czy nic nie jedzie. Wszystko to sprawia, że poruszanie się po Wietnamie skuterem jest trudne i ryzykowne, jeśli nie jest się przyzwyczajonym. Ja powoli zaczynam to ogarniać, choć wolałabym jeździć w normalnych warunkach. Wietnamski chaos ma jednak pewną zaletę - jeśli ty się z jakiegoś powodu gwałtownie zahamujesz lub zmienisz pas (bo nagle drogę zaczyna przecinać ciężarówka lub baba na rowerze), to nie ryzykujesz tego, że ktoś w ciebie wjedzie. Wietnamczycy ogarną. Sami tak często wykonują nieprzewidziane manewry, że na pewno dadzą radę cię ominąć.


Jedzenie


Jem tu zdrowiej niż kiedykolwiek. Mnóstwo warzyw prosto z wiejskiego bazaru, świeże mięso i oczywiście ryż. Ryż to najbardziej oczywisty i podstawowy produkt spożywczy w Wietnamie. W sklepie może nie być mąki albo żadnego nabiału, ale na pewno będziemy mogli kupić ryż i prawdopodobnie specjalną maszynę do gotowania go. Makaron zrobiony jest z ryżu, naleśniki zrobione są z ryżu, desery zrobione są z ryżu. Ryż na śniadanie, obiad i kolację. Moja tolerancja na ryż szybko się skończyła, przerzuciłam się na ziemniaki (które tutaj dodaje się do dań z ryżu lub makaronu), a na śniadanie jem niezawodne jajka. Ostatnio zmiękłam i kupiłam w hipermarkecie wykwintne zachodnie produkty, czyli masło, ser i chleb tostowy. Cudowne uczucie po tylu miesiącach niechcianego i nieplanowanego tłuszczowego postu.

Odkrywam mnóstwo warzyw i owoców. Kończy się grudzień, a ja mogę kupić na straganie pyszne, dojrzałe mango, banany, smoczy owoc, pomelo, zielone pomarańcze, arbuzy i mnóstwo innych. Poznałam nowe owoce i warzywa, których nazw nie znam. Robię smoothies w blenderze i jem pyszne cukinie, bakłażany, kapustki, okrę i inne dziwactwa.

Jedzenie w wietnamskiej restauracji zazwyczaj jest pyszne. Nawet czasem uda się uniknąć jedzenia ryżu. Dania mięsne są świetne, owoce morza świeże. Popularny jest hot pot, czyli gorąca, pikantna zupa, która grzeje się na palniku na środku stołu. Do gara wkłada się warzywa, rybę, mięso lub owoce morza, żeby się spokojnie na naszych oczach ugotowało. Można też pójść na barbecue, gdzie kelnerka cały czas dogląda naszego małego grilla i przyrządza to, o co ją poprosimy. Wszystko jest zaskakująco tanie, jeśli tylko nie dasz się złapać w turystyczną pułapkę. Dla odważnych i spragnionych zgłębiania lokalnej kultury jest dużo osobliwych przysmaków. Słyszałam o gołębiach, szczurach i wężach, a na własne oczy widziałam larwy, pieczone psie łapy, całe koty na ruszcie i grillowane kurze łapy. Ostatniego próbowałam - zjadłam skórę, smakowała jak podpieczona skórka kurczaka. Wietnamczycy zjadają całe palce.


Czas wolny


Uczę przez dwie godziny dziennie, mam więc masę czasu dla siebie - dokładnie tego było mi trzeba. Chodzę na siłownię 4-6 razy w tygodniu i na nowo odkrywam swoje mięśnie. Przykładam się bardziej, niż kiedykolwiek. Chodzę do kawiarni, bo wietnamska kawa jest niesamowita, a świeżo wyciskane soki i smoothies są obłędne. Gotuję, jak prawdziwa kura domowa, do rytmów Budki Suflera i Perfektu. Mieszam różne dziwne składniki i patrzę, co będzie. Bardzo dużo czytam. Rysuję, a moją inspiracją jest podróż - górzyste krajobrazy, kolorowe świątynie, piękne kwiaty, rajskie wyspy. Słucham muzyki po kilku miesiącach przerwy... A teraz porządnie wracam na bloga. Zaczynam szykować nowy layout oraz wreszcie zajrzę do Was. Tęskniłam.

Do rychłego zobaczenia. I wesołych świąt!

21 komentarzy:

  1. To zupełnie nie moje klimaty jeśli mam być szczery :(

    OdpowiedzUsuń
  2. brzmi świetnie! Owszem, nauczanie dzieci to musi być jakaś tragedia. jak dla mnie tragedią jest każda nauka języka, a zwłaszcza taka która opiera się na ,,zabawie" i ,,będę do was mówił w obcym języku tak długo, aż się go nauczycie". ja bym nie nauczyła się języka obcego choćby ktoś mówił w nim do mnie do końca świata, więc nie wiem, jak to ma zadziałać. Ale grunt, że dzieciaki nie robią ci krzywdy i nie nasyłają rodziców.
    Fragment o jedzeniu brzmi cudownie, chciałabym mieć taki wybór owoców! A nie mango z Biedry, które trzeba trzymać dzień na kaloryferze, żeby w ogóle dało się je zjeść. W ogóle robisz mi apetyt na podróże akurat wtedy, kiedy muszę uczyć się do sesji i nawet króciutkie wypady mam zabronione...

    OdpowiedzUsuń
  3. Uaa, umarłabym tam. Ale w zasadzie ciekawe, jak te dzieciaki będą cię wspominać :D "Miałem kiedyś lekcje z taką przedziwną, białą dziewczyną, która mówiła dziwne rzeczy po angielsku i nic nie ogarniała..." Może dla kogoś będziesz świetną anegdotką na wszelkie imprezy? :P

    OdpowiedzUsuń
  4. Wspaniały wpis! To chyba dziwne uczucie spędzać święta w Wietnamie... i w sumie ich wcale nie spędzać :P Jak na tak małą wioskę to macie tam więcej sklepów niż u mnie w mojej wsi xD Co do pracy z dziećmi to znam ten ból... 3-4-5 latki to jest jakaś masakra, ale one tak mają już więc można tylko szukać sposobu by mniej się darły i biegały, bo idealnie z nimi to nigdy nie będzie :D

    OdpowiedzUsuń
  5. uwielbiam czytać Twoje opowieści :) i podziwiam za spróbowanie tych łapek - w życiu bym tego nie tknęła! :)

    OdpowiedzUsuń
  6. Czytając Cię zaczynam coraz bardziej marzyć o podróżach.
    Co do ruchu na drodze, to podobne doświadczenia miałam w Chinach xD Zwłaszcza z tymi klaksonami brzmi znajomo, a w Pekinie dodatkowo z dzwonkami do rowerów. Jedzie koleś na rowerze, całą drogę ma pustą, a napierdala dzwonkiem xD

    OdpowiedzUsuń
  7. No w końcu post, na który czekałam :) Niesamowice ciekawiło mnie to, jak wszystko Ci się tam ułoży, no i jak będzie wyglądało uczenie dzieciaków. Ale 2h można wytrzymać, widzę, że zalet niezwiązanych z pracą jest sporo. Te lokalne "specjały" kulinarne trochę przerażąją... No ale cóż, dobrze, że coś bardziej normalnego się znajdzie. Obyś odpoczęła zgodnie z planem i samych super rzeczy w Nowym Roku!

    OdpowiedzUsuń
  8. Welcom back! ;)) Czytam z zapartym tchem i cieszę się, że w najbliższym czasie więcej będę mogła poczytać Twoich wywodów :))
    Co do święta światła powiem tylko, że Warszawa jest tak pieknie oświetlona, że czuję się tu jakby swięto swiatła trwało w najlepsze ! Szkoda, że w Lyonie nie ma swiątecznych dekoracji.... 💋❤️😘

    OdpowiedzUsuń
  9. o matko! Długo mnie nie było u Ciebie, a tutaj takie zmiany! Wietnam, nauczycielka- na prawdę chyba bym nie pomyślała :)
    Ale dobrze, że to czas który teraz masz dla siebie (poza pracą) i spokojnie możesz korzystać z wolnych chwil dla siebie :)

    Dużo dobrego w Nowym Roku! :)

    OdpowiedzUsuń
  10. 1 stycznia, dopiero w Nowym Roku mam czas, aby nadrobić u Ciebie zaległości! :D Niesamowicie się cieszę, że zagościsz w blogosferze częściej i będę mogła na bieżąco czytać posty z tego cudownego kraju. Mając na uwadze czego uczysz dzieciaki, to sama chętnie bym tam poleciała haha.
    Szczęśliwego kochani, oby dalej Wam się tak świetnie układało <3

    OdpowiedzUsuń
  11. Niesamowite. Niby ta sama planeta, niby co sami ludzie, a jednak inaczej. Ale dzięki temu ciekawie. Jedyni biali ludzie w okolicy, to musicie stanowić atrakcję. Przez chwilę byłem w Turcji, ale nie w kurorcie, tylko wschodniej Turcji przy granicy z Iranem. Też tam byłem atrakcją, niemal wszyscy mnie zaczepiali i chcieli pogadać :-)

    OdpowiedzUsuń
  12. Wow, podziwiam Cię! Ile rzeczy się u Ciebie zmieniło, bardzo duże wyzwanie podjęłaś, ale widzę ,że Ci się podoba. Bardzo ciekawy wpis, fajnie dowiedzieć się tylu informacji o Wietnamie. Kochana życzę Ci wszystkiego co najlepsze w 2018 roku. Buziaki;*

    OdpowiedzUsuń
  13. Jejku to na prawdę przygoda życia! :)
    Nie wyobrażam sobie poruszania się po tych drogach. Wiele razy widziałam w telewizji ten chaos na wietnamskich ulicach i gdybym znalazła się w jego centrum to bankowo bym spanikowała. :P
    A na widok kota na ruszcie bym się chyba rozpłakała.

    OdpowiedzUsuń
  14. Brzmi tak egzotycznie, że masakra :D Na chwilę dla mnie mogłoby być ciekawie, ale na pewno nie na dłuższą metę. Powodzenia w Twoim nowym wietnamskim życiu i fajnie będzie Cię znów widywać tu częściej :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. PS Nie widziałam papug w Brukseli, ale to pewnie dlatego, że byłam tam końcówką listopada :(

      Usuń
  15. Haaah! Wiedziałam, że takie podejście do piwa Ci się spodoba :)

    OdpowiedzUsuń
  16. Woow, Wietnam! Ale Cię tym razem wywiało. Miło znów przeczytać coś od Ciebie :)

    OdpowiedzUsuń
  17. Taka pipidówka i jest wszystko, a moja wieś byłaby Warszawą (gdyby przeszedł plan poszerzenia granic Warszawy), a nie ma u nas nic. Kompletnie.

    OdpowiedzUsuń
  18. Czytałam z przyjemnością i ciekawością. Szacunek! Odwagę i nutkę szaleństwa podziwiam od dawna, ale praca z dziećmi, kiedy nie było się wcześniej doświadczonym? Na dodatek w tak specyficznych warunkach? Czapki z głów :)
    I nagle wśród tej całej egzotyki wzmianka o Budce Suflera? Nie mogłam się nie uśmiechnąć, nawet jeżeli była to ironia <3
    Powodzenia, czekam na dalsze wieści!

    OdpowiedzUsuń
  19. Aleś zawędrowała! :) Jak jechać w podróż, to tylko z Tobą, bo nigdy nie wiadomo gdzie Cię poniesie :)
    Widzisz? Tak od dzieci stroniłaś, że w Wietnamie znalazłaś swoich własnych uczniów :D

    OdpowiedzUsuń
  20. Chciałabym takiego "luźnego" życia. Ale żeby koty piec, nie do pomyślenia. >.< Jestem mega zaciekawiona i czekam na kolejne wpisy! :D

    OdpowiedzUsuń

pisz co chcesz, ale ZASTANÓW SIĘ DWA RAZY ZANIM POPROSISZ O OBSERWACJĘ BO PRZYJDĘ I CIĘ ZJEM

Blog Widget by LinkWithin